Jawaddedadde,
Het begon al meteen goed. Sommigen hadden kunnen genieten van de gewoonlijkse vertragingen op de spoorwegafdaling naar Luik-Guillemins. In een haast op zoek naar het juiste perron voor de trein naar Nessonvaux. Die kreeg dan nog eens een onaangekondigde spoorwisseling net twee minuten voor vertrek. Al chance dat we nog een oplettende Willem zagen staan op het juiste perron. Verenigd bolden we verder naar de afgesproken startplek voor het weekendje GR5-en.
Na heel wat beginhectometers over asfalt merkten we plots op dat we al even geen rood-wit markeringen meer passeerden. Ja lap, dat heb je wel eens als een geoloog de kaart in handen heeft. We besloten om een gewaagde doorsteek te maken over modderpaden en weiland. Terug op de GR volgden we een afwisseling van asfaltstukjes, dan weer eens brede grindwegen of modderige bospaden. Nabij La Reid hielden we een middagpauze terwijl we werden getrakteerd op één van de eerste regenbuien.
De namiddag werd gekenmerkt door veel asfalt, maar gelukkig ook enkele mooie vergezichten. Onderweg kreeg Wim nog bijna een boom op zijnen appel, al zullen sommigen misschien beweren dat het eerder andersom was. Net voor Spa volgden we dan een schoon beekje doorheen het bos, maar we kregen wel een stevige vlaag over onze goretex gegoten. Wanneer dan plots de zon doorbrak en alle druppels begonnen te glinsteren konden we niets anders dan even halt houden en genieten van dit korte spektakel.
In Spa zochten we de kroeg op en hielden we onze eerste straffe verhalen boven. Meerdere deciliters cola moesten weer voor een verhoogd energiepijl zorgen. Net voor valavond trokken we weer de bossen in ten zuiden van Spa en vonden al snel een goeie bivakplek. Iedereen prepareerde zijn rijk gevarieerde avondmaaltijd, gaande van soepen, over pasta’s (met een beetje zand voor de minder handigen onder ons) tot dikke kleffers van heerlijk ruikende biefsteak. We babbelden nog geruime tijd door onder een halve maan en natuurlijk kwamen de Pyreneeën hierbij ook rijkelijk aan bod.
’s Ochtends regende het stevig door maar gelukkig hield het op net wanneer we onze tenten wilden gaan afbreken. Maar dan helaas moesten we afscheid nemen van Wim. Hij voelde zich niet meer erg gezond en besloot dat het beter was om af te haken en terug te keren naar Spa. Met z’n drieën trokken we verder langsheen de mooie Picherotte. Hogerop stuitte we zo op een waterbron. Even hielden we hier halt om onze watervoorraad aan te vullen tot Ben tot de ontdekking kwam dat er wel een geurtje aan hing. Dat geurtje had meer weg van rotte eieren. Geen water dus.
Verder kwamen we geleidelijk op de Fagne de Malchamps terecht. Lage wolken, regenvlagen en wind zorgden voor de juiste sfeer op de venen. Nabij de uitzichtstoren kwam dan een oude man opdagen. Spontaan begon hij ons te onderwijzen over de venen, de spabronnen en de slechte plannen van enkele Hollanders. Kort later dalen we langzaam de venen weer af over erg avontuurlijke modderpaden. In het kleine dorpje Ruy in het valleitje van de Roanai hielden we weer een pauze. De plaatselijke verkeersopzichter, zo vriendelijk dat hij was, beschermde ons even voor roekeloze chauffeurs door midden op de weg het verkeer te regelen.
Daarna begon weer een klim tot we doorheen het volgende natte veengebied trokken op weg naar Stavelot. Daar aangekomen in de regen vervolgden we na weer een pauze de GR571 doorheen de Amblèvevallei tot we later boven aan Trois-Ponts aankwamen. Hier zorgde een plaatselijke love-parade beneden in het dorp nog voor een kleine wrangsmaak. We volgden nog een doorsteek recht naar beneden en kwamen dan aan in Trois-Ponts alwaar we, dit keer al stinkende en vol modder aan de broek, de trein opstapten op weg naar huis. En zo kwam er een einde aan dit prachtige weekend. Tot het volgende weekendje club-hiking.be-en.
Recent Comments