Berner Alpen (herfst 2006)

Midden november had ik weer enkele dagen vrij en vermits de goesting nog groot was om na de Tour du Ruan in oktober nu een maand later nog eens naar de Alpen terug te keren, zocht ik me een 4-daagse trekking in de Zwitserse Berner Alpen. Mijn oog viel zo op de Tour du Wildhorn. Het leek me een niet al te moeilijke tocht met enkel de met kabels beveiligde Col des Audannes (2886m) als een lastiger obstakel. Normaal een tocht die vijf dagen in beslag zou nemen, maar stevige stappers kunnen het in vier dagen ook klaren. Als het weer het toeliet dan zou ik opteren voor de interessante doorsteek over de Arpelistock (3035m) om zo het westelijke deel van de ronde langsheen de minder aantrekkelijke Sanetschsee links te laten liggen. Tenminste als het weer het toeliet, want hoger in de bergen lag al een 30-tal centimeter sneeuw en bovendien werd enkele dagen voor vertrek duidelijk dat er nog een pak sneeuw ging bijvallen tijdens het weekend. Het meest pessimistische weermodel voorzag een 30cm verse sneeuw. Ondanks dit besloot ik om toch te vertrekken. Ik kon immers onderweg nog steeds bijsturen als ik dat nodig achtte.

Afstand: 17,5km
Duur: 8h00
Klimmen: 1950m
Dalen: 300m

Zaterdagavond kwam ik in een druilende regen aan in het Zwitserse Lenk (1068m). Ik reed nog door over de smalle asfaltweg in de richting van de Iffigenalp om dan halfweg nabij Poschenried (1256m) de wagen op de kleine parking stil te leggen. De nacht bracht ik weer in de auto door terwijl het de gehele nacht stevig bleef regenen. Een diepe slaap vatten zat er dus niet echt in. De volgende ochtend was het nog steeds betrokken maar het regende toch niet meer zo fel. Anderzijds was er nu wel een wit sneeuwtapijt te zien op de berghellingen net onder de wolkenbasis met een kaarsrechte sneeuwgrens die met het blote oog geschat ergens tussen 1600 en 1700m hoogte moest liggen.

Na het ontbijt vertrok ik meteen op pad met jas aan en regenhoes over de rugzak. Al snel passeerde ik de Iffigfall, een mooie waterval, om daarna over een mooi pad doorheen het naaldbos en later langsheen de Iffigbach verder te klimmen tot ik op de Iffigenalp (1584m) aankwam. De Iffigenalp is een grote relatief vlakke bergweide in het Iffigtal. Er bevindt zich een bevoorradingskabelbaan die in verbinding staat met de hoger gelegen Wildstubelhütte (2791m) en een berghotel dat meer weg heeft van een herberg en welke dienst doet als overnachtingsmogelijkheid voor de lopers van de Tour du Wildhorn. Vandaag was het berghotel reeds gesloten. Het dal zelf was indrukwekkend. Steile kalkstenen bergflanken bekleed met een laag sneeuw. Hogerop zag ik al een mooi pak sneeuw liggen, maar toch leek het doenbaar om ginder boven te lopen. Aan het berghotel volgde ik de bewegwijzering die me naar de Rawilpass (2429m) wees. Deze col ligt een pak hoger in de bergen volop in de sneeuw. Vandaag had ik graag de Cabane des Audannes (2508m) bereikt, de berghut aan de zuidflank van de Wildhorn. Dat was van hieruit nog zo’n acht uur stappen over de Rawilpass en daarna nog de Col des Eaux Froides (2648m). 2h45 stond er aangegeven voor de col. Eens benieuwd hoe lang ik er over ging doen.

Niet veel hoger ging de regen over in een mengeling van regendruppels en natte sneeuwvlokken om dan op zo’n 1650m plots het eerste wit op de keien aan te treffen. Over een duidelijk zigzaggend pad klom ik zo verder een puinhelling op terwijl de neerslag al gauw over ging in doodgewone sneeuw en ik tevens mijn voeten neer plantte op een steeds dikkere en dikkere sneeuwlaag. Na goed 300m klimmen van de Iffigenalp draaide het pad naar links en volgde een inham langsheen verticale rotswanden. Het was hier dat ik op het pad sporen aantrof van een groep gemzen. Wanneer ik dan de rotswand gepasseerd was liep ik nog voorbij de Blattihütte (2027m) en kwam dan bijna aan de onderkant van de wolkenbasis in de mist terecht. Ik zag nog een groep van acht steenbokken die verder de mist in doken wanneer ze me zagen. Niet veel verder gebeurde hetzelfde met een groep gemzen. Zij waren ook met zijn acht. Ik klom verder door de sneeuw en kwam nu ook in de mist terecht met sneeuwvlokken die voorbij vlogen in de inmiddels aangewakkerde noordenwind. De sneeuw lag hier nu al ongeveer 30cm dik. Hogerop verscheen de Stierelägerhütte (2278m) uit de mist wanneer ik dichterbij kwam. De bewegwijzering vertelde me dat ik hier rechts diende af te slaan voor de Rawilpass. Links liep een pad omhoog naar de Wildstubelhütte. Ik sloeg dus rechtsaf en klom verder, maar het pad dat voorheen ondanks de sneeuw duidelijk te volgen was, werd nu erg vaag. Een stuk klom ik op mijn intuïtie verder tot ik een eind hoger weer duidelijk merkte dat ik het pad onder de sneeuw weer te pakken had. Wanneer ik dan op zo’n 2340m aankwam aan de steile hellingen van de oostflank van de Mittaghorn (2686m) verdween de dichte mist even en zo zag ik de Rawilpass een 600m verder liggen. Het bleef wel doorsneeuwen en bovendien door het naderen van de col blies de wind hier ook stevig. Het sneeuwdek lag hier dan ook verwaaid en dus niet meer met een continue dikte zoals dat lager steeds het geval was. Ik trof een eerste sneeuwduin aan waar ik tot mijn dijbenen in weg zakte. Die gepasseerd kon ik nog even het pad volgen maar dan hield het op. De laatste 400m naar de col liepen over een berghelling waar goed een halve meter sneeuw lag. Door de sneeuw lopen ging nu steeds moeilijker. Ik zakte een 30cm diep weg. Dat was niet zo het probleem maar omdat ik een toch al matig steile helling diende te traverseren schoof ik soms toch wel uit. Stijgijzers had ik mee, maar ze aantrekken in verse sneeuw heeft niet veel zin. Ze bleven dan ook in de rugzak.

Ondertussen was ik tot een 50m van de Rawilpass genaderd en dat terwijl weer een dichte mist opdook. Ik bleef even stil staan en aanschouwde de omgeving. Het zicht was maar rond de 20 meter en bij momenten zag je het onderscheid niet meer tussen sneeuw en lucht. Daarbij vloog er bij momenten ook nog eens een pak stuifsneeuw voorbij, opnieuw opgewaaid van op de grond. White out noemt men deze toestand wel eens. Ik had ondertussen 2h15 gelopen van aan de Iffigenalp en was dus veel sneller dan de bewegwijzering aangaf. Toch maakte ik na een minuutje nadenken en het traject op de kaart bestuderend de beslissing dat het beter was terug te keren. Vooral de Col des Audannes leek me een vraagteken bij deze sneeuw en of ik dan nog over de Arpelistock (3035m) kon geraken was nog een groter vraagteken. Ik keerde dus terug, een beslissing waar ik wel een beetje spijt van kreeg later want ik ben ervan overtuigd dat de gehele Tour du Wildhorn afleggen met deze omstandigheden nog wel mogelijk was geweest. De Wildhornhütte werd nu mijn doel voor vandaag.

Het terugkeren was verre van aangenaam. De wind blies nu recht in mijn gezicht waarbij ik bij momenten snel moest stoppen met lopen en me 180° omkeren om bij de volgende rukwind de aanstormende wolk stuifsneeuw niet in mijn gezicht te krijgen. Ik kon nu gemakkelijk mijn sporen in de sneeuw weer terug naar beneden volgen dacht ik. Maar dat was over het eerste stuk niet waar. Op veel stroken waren ze alweer opgevuld met sneeuw door de wind en dus gewoon niet meer te vinden. Toch kon ik op de eerder gelopen route blijven. Wanneer ik weer bij de Blättihütte (2027m) aankwam stopte ik hier even en nam een korte pauze in de hut. Het is een comfortabele schuilhut, perfect om in te bivakkeren. Wanneer ik dan na de pauze weer buiten kwam was het gestopt met sneeuwen. De wolkenbasis trok wat op en er verschenen zelfs eventjes enkele schaarse opklaringen. Ik vervolgde mijn weg weer naar beneden en kwam niet veel later weer op de Iffigenalp uit. Het was duidelijk een beetje zachter geworden want de sneeuw smolt weg onder 1900m zodat de sneeuwgrens al een 100m hoger lag dan enkele uren geleden.

De route naar de Wildhornhütte liep nu verder doorheen het Iffigtal, eerst bijna vlak, later matig stijgend zodat ik weer in de sneeuw terecht kwam. Een heel stuk hoger kwam ik dan weer bij een valse col uit waarachter de Iffigsee (2065m) verscheen. Het bergmeer was voor de helft bevroren. Op de andere helft maakte de wind relatief grote golfjes. Er lag hier alweer tussen 20 en 30cm sneeuw en met de wolkenbasis niet veel hoger gaf de omgeving een mystieke indruk. Ik vulde mijn watervoorraad bij aan het meer waardoor ik voor even ijskoude vingers kreeg en vertrok dan weer op pad. De Wildhornhütte (2303m) ligt niet veel verder meer. Langsheen een berghelling klom ik zo over een 30 tot 40cm dikke sneeuwlaag naar een sandrvlakte van waarop de berghut in zicht kwam. Ik doorkruiste de vlakte en klom dan de laatste honderd hoogtemeters naar de hut. Het laatste stuk kreeg ik niet cadeau. Het waaide hier ook weer hard zodat dichter bij de hut de sneeuw weer helemaal verwaaid lag. Op een uitgebreide strook onder de hut moet de sneeuw zo meer dan een meter dik hebben gelegen. Een stuk heb ik op handen en knieën moeten overbruggen omdat ik anders te diep wegzakte. Nabij de hut kwam ik weer in de mist terecht.

De thermometer aan de hut wees -5°c aan. De hut was niet op slot. Ik betrad de winterraum, at er mijn maaltijd pannenkoeken op en ging dan meteen slapen in één van de twee opengestelde dortoirs. Binnen in de berghut was het rond het vriespunt zodat ik in mijn eigen slaapzak sliep.

Afstand: 15,0km
Duur: 6h30
Klimmen: 750m
Dalen: 1050m

De volgende ochtend wees de thermometer nog steeds -5°c aan. Het weer was fel gebeterd. Het zicht was uitstekend. Velden altocumulus trokken voorbij met tussenin blauwe luchten. Na het ontbijt vertrok ik op weg naar de Geltenhütte. Ik daalde weer af naar de sandrvlakte voor de hut en koos op de op één gewaaide sneeuw dicht bij de hut voor een ander traject dan ik gisteren genomen had. Toch zakte ik weer tot de dijbenen in de sneeuw weg. Op de sandrvlakte sloeg ik nu linksaf en klom over een hobbelige helling naar boven waarbij ik in de sneeuw regelmatig sporen van sneeuwhazen opmerkte. Ik nam een eigen traject want sporen van een pad onder de sneeuw waren nergens te bekennen.

Mijn route draaide vervolgens verder naar het westen om de Niesehorn tot ik op een soort balkon uitkwam onder de noordkant van deze berg. Hier begon nu de afdaling langsheen de rotswand die het balkon begrenst. Hier trof ik ook weer bewegwijzering aan die meedeelde dat er een moeilijke passage ging volgen die enkel geschikt is voor geoefende wandelaars. Er is keuze tussen twee routes om beneden te geraken. Ik koos voor de oostelijke route. Hier trof ik weer een duidelijk pad aan onder de sneeuw dat zigzaggend naar beneden liep. Dit pad volgde ik en kwam dan een stuk lager bij de rotswand uit waar het pad met enkele kabels, maar zonder gevaar, verder afdaalde naar de Tungelpass (2085m). Vervolgens daalde ik van op deze col verder in westelijke richting. Een heel stuk verder kwam ik zo op een andere sandrvlakte uit die op de kaarten met Chüetungel (1786m) staat aangegeven. Zo kwam ik ook onder de sneeuwgrens uit. Op deze vlakte lag hier en daar nog wat plukjes sneeuw. Nu koos ik om nog verder af te dalen naar de Lauwensee (1381m), een bergmeer achteraan in het Lauenental. Het meer was ondanks zijn relatief lage ligging al bijna helemaal dichtgevroren. Ik maakte een rondwandeling rondom het meer, wat uiteindelijk niet erg de moeite was en begon dan aan de klim doorheen het Geltental naar de Geltenhütte. Het weer was ondertussen alweer aan het verslechteren. De middelhoge bewolking werd dikker maar het bleef nog droog. Ik wist dat er later op de nacht alweer een warmfont ging voorbij trekken.

De route doorheen het Geltental mag er zijn. Eerst kreeg ik een korte maar stevige klim voorgeschoteld om dan even een rustpauze te hebben midden in het dal waar je zo goed als vlak verder loopt met een mooi zicht op de Geltenschuss, de twee grote watervallen in het dal. Vervolgens kwam ik aan de finale klim die in eerste instantie steil kronkelend over een puinhelling voert om daarna bovenaan de hoogste waterval uit te komen en dan langs de beek minder steil verder te klimmen naar de hut die onder de noordwestflank van de Wildhorn is gelegen. Ongeveer midden op de puinhelling kreeg ik weer sneeuw onder de voeten die duidelijk langzaam wegsmolt onder toedoen van zachtere temperaturen.

Aan de Geltenhütte (2002m) lag een pakket van 10 tot 20cm. Ook deze berghut was vrij toegankelijk. Binnen spendeerde ik meer dan een uur aan het bestuderen van het boek “Die schönste skitouren im Schweiz”, een boek over mooie en relatief gemakkelijk te beklimmen Zwitserse drieduizenders en een minder interessant boek over huttentochten in Zwitserland. En terwijl ik daar mee bezig was begon het buiten goed te sneeuwen. Daarna maakte ik nog een avondmaaltijd klaar en wanneer ik dat naar binnen gespeeld had ging ik alweer meteen slapen. ’s Nachts hoorde ik meermaals de regen tikken op het dak van de hut. De sneeuwval was dus overgegaan in doodgewone regen.

Afstand: 7,5km (12,5km met Niesehorn)
Duur: 4h30 (7h00 met Niesehorn)
Klimmen: 680m (1180m met Niesehorn)
Dalen: 380m (880m met Niesehorn)

Bergtoppen: Niesehorn (2776m)

’s Ochtends was het droog maar nog steeds zwaar bewolkt. De bergtoppen hingen in de wolken. Het had gedooid voorbije nacht. Aan de hut was de sneeuwlaag van gisteren nu veranderd in onregelmatige natte sneeuwplekken. De sneeuwgrens lag nu ergens rond 2100m. Vandaag keerde ik weer terug naar de Wildhornhütte. Gisteren had ik gehoopt om misschien toch de Arpelistock (3035m) te proberen om dan weer terug te keren naar de Geltenhütte, maar door de vele bewolking had ik dit vage plan almaar meteen geschrapt.

Ik volgde nu het duidelijke pad dat langs de berghelling hoog in het Geltental noordwaarts voert naar de Chüetungel. En niet veel verder van de Geltenhütte vandaan stelde dit al meteen voor moeilijkheden. De ondergrond was blijkbaar nog bevroren zodat de gesmolten sneeuwlaag op veel plaatsen op het pad weer bevroren was tot een laag ijs. Ik probeerde de gladde stukken te vermijden door het pad te verlaten en over het gras te lopen, wat ook niet altijd evident was op de steilere stukken. Onderweg had ik nog een mooie terugblik op de hoogste waterval van de Geltenschuss en dan kwam ik al gauw na een passage met een ladder op de Chüetungelvlakte uit. Hier liep ik weer oostwaarts en nam vervolgens in tegenstelling tot gisteren het westelijke pad dat steil over sneeuw omhoog liep langsheen de rotswand om zo op het balkon te geraken onder de noordflank van de Niesehorn.

Ondertussen was het weer fel gebeterd en waren brede opklaringen verschenen. In de schaduw had de sneeuwlaag nu bovenaan duidelijk een harde korst gekregen door de regen en ijzel van voorbije nacht. In de zon was hij zacht maar smolt nauwelijks weg. Na weer hoog boven de Iffigsee te passeren kwam ik omstreeks 15h00 weer bij de Wildhornhütte aan. De thermometer duidde nu +4°c aan. De sneeuwlaag was hier nu compacter dan gisteren, maar smelten deed het nauwelijks.

Ik liet mijn rugzak achter in de winterraum en ging dan op weg naar de Niesehorn. Verder achter de hut klom ik zo tot halfweg op de zijmorene van de Tungelgletsjer om deze dan naar het westen te verlaten en door de sneeuw de steenmannetjes te volgen die me naar de zuidgraat van de Niesehorn brachten. Steil klom ik dan zonder moeilijkheden over de graat naar de top alwaar ik werd verwelkomd met een mooi uitzicht op de Wildhorn en de hoge bergen in het oosten. In het noorden waren zelfs de Vogezen en het Zwarte Woud zichtbaar. Ik bestudeerde er nog de route die ik morgen zou nemen om de Schnidehorn en de Wildhorn te beklimmen. Het leek me best om morgen stijgijzers mee te nemen. De sneeuw zal zeker nog harder worden na de heldere nacht die ging volgen en met steilere stukken konden ze zo wel eens van pas komen. Hier op de Niesehorn had ik geen stijgijzers gebruikt.

Na een kwartier op de top keerde ik weer terug. In de Wildhornhütte maakte ik weer een avondmaaltijd klaar maar dat duurde wel een tijdje omdat ik sneeuw diende te smelten. Er is bij vorst geen water te vinden aan de hut. Zo’n twee uur na zonsondergang ging ik alweer slapen. Het alarm van mijn GSM zette ik op 5h00. Ik wou zeker vroeg genoeg aan de beklimming beginnen want volgens de cijfers doe je zo’n 7 uren over het de lange beklimming van de Wildhorn en de terugkeer naar de berghut. ’s Nachts werd ik meermaals wakker van de stevige wind die inwerkte op de windvaan op het dak van de hut.

Afstand: 10,0km (23,5km met Schnidehorn en Wildhorn)
Duur: 3h30 (12h00 met Schnidehorn en Wildhorn)
Klimmen: 300m (1770m met Schnidehorn en Wildhorn)
Dalen: 1350m (1770m met Schnidehorn en Wildhorn)

Bergtoppen: Schnidehorn (2937m), Wildhorn (3248m), Iffighore (2378m)
Bergpassen: Schnidejoch (2756m)

De volgende ochtend was het nog nacht toen ik opstond. Vlug speelde ik een ontbijt naar binnen, en nam dan het topvak van mijn rugzak alwaar ik al mijn kledij in stopte, de kaart met compas, mijn thermos gevuld met water en twee ontbijtkoeken. De rest van mijn spullen liet ik achter in mijn rugzak in de winterraum. Onder een onbewolkte hemel gevuld met sterren vertrok ik in de duisternis op weg. De sneeuw was hard geworden zoals ik verwacht had. Na goed 300 hoogtemeters klimmen over de morenerug kwam ik onderaan de eindtong van de Tungelgletsjer uit in het aanschijn van de Schnidehorn. De hemel kreeg zijn donker blauwe kleur en de sterren waren inmiddels weggekwijnd. Hier gespte ik mijn stijgijzers onder de schoenen, stak dan de eindmorene over en begon steil te klimmen in de richting van de top van de Schnidehorn, een tiental meter onder de westkam blijvend. Het uitzicht over de Tungelgletsjer op de Wildhorn werd adembenemend. Bovendien hulde de opkomende zon aan de andere kant van de bergkam, de Wildhorn en zijn oostkam in een fantastisch schouwspel van schaduw en licht. Steil klom ik over de sneeuw verder. Net onder de top werd de helling erg steil. Voorzichtig klom ik verder op de sneeuw tot ik op de kam uitkwam en de Walliser Alpen voor me aan de horizon verschenen. De laatste meters klom ik met stijgijzers aan over de smalle rotskam verder naar de top.

De Schnidehorn bestaat uit twee even hoge toppen. Ik beperkte me tot de westelijke top. De oostelijke top was gevaarlijk om te bereiken door de sneeuw op de smalle kam. Het uitzicht bleef adembenemend. Vooral voor het zicht op de Wildhorn vormt de Schnidehorn een uitstekende uitzichtsberg. Er blies een zwakke wind uit het zuidwesten. Na een vijftal minuten op de top daalde ik weer af over de kam. Beneden op de sneeuw koos ik nu niet meer om over dezelfde route terug te keren maar om nu juist pal naar beneden af te dalen in de richting van de Schnidejoch. Hier kwam ik niet veel later aan en nam op deze col een korte rustpauze waarbij ik ook mijn stijgijzers af deed. Daarna vertrok ik op weg naar de top van de Wildhorn.

De klim voert nu over de oostkam van de Wildhorn en is nog goed voor twee uur labeur. De kam kent stukken stijgen en dalen zodat je de berg absoluut niet meteen cadeau krijgt. Hogerop kwam ik aan de bovenrand van de Glacier des Ténéhet uit die tot op de kam komt. Ondanks dat de gletsjer bijna spletenvrij zou moeten zijn verkoos ik toch om over de kam verder te klimmen. Hogerop rond de 3000m grens diende ik mijn stijgijzers opnieuw aan te trekken. De sneeuw was hier op stukken steenhard en glad, terwijl de rotsen zelfs bedekt waren met ijs. Terwijl ik mijn stijgijzers aan trok kwam er een klein vliegtuigje over de Glacier des Ténéhet rondjes cirkelen. Wanneer ik een eind verder op pad was zag ik hem meermaals een landing maken op de gletsjer om dan met de snelheid die hij nog had een bocht van 180° te maken op de sneeuw en weer op te stijgen. Het vliegtuigje had korte ski’s als landinggestel. Toch gevaarlijk wat hij deed. Er moesten eens een paar klimmers over de gletsjer naar boven komen komende van de Cabane des Audanes. Hij zou er nog knal tegenaan vliegen want op de convex-vormige gletsjer kon je onmogelijk iemand van beneden zien aankomen. Blijkbaar dus iemand die vandaag niets beters te doen had dan zich wat te amuseren met zijn privévliegtuigje.

Nog een eindje verder net wanneer ik de Glacier des Ténéhet diende op te lopen omdat ik niet meer over de kam verder kon, landde onze vriend vlak voor mijn neus, draaide zijn vliegtuig met 90° en bleef dan stil staan. Ik wandelde verder over de gletsjer achter het vliegtuig door. Er waren twee inzittenden. Ze bekeken me net alsof er een buitenaards wezen voor hun neus voorbij liep. Dan kwam ik op een 3100m aan op de laatste bult op de kam voor de echte top. Vanaf hier zag ik nu pas voor het eerst de top van de Wildhorn van dichtbij, best wel een indrukwekkend zicht. Het laatste stuk moest ik nu over de Glacier des Audannes klimmend overbruggen om dan langsheen de graat naar de top te klimmen. Heel de route was nog vrij van voetsporen. Ik moest dus de eerste zijn die de top ging bereiken sinds de sneeuwval van het voorbije weekend.

Ik daalde de bult af via een korte schacht en liep dan over de gletsjer naar boven. Ongeveer halfweg merkte ik twee klimmers op die op de Glacier de Ténéhet naderden. Hogerop klom ik vervolgens door diepe sneeuw langsheen de kam naar de top. De laatste meters liepen over met sneeuw bedekte rotsblokken. Ik kwam het topkruis tegen, maar was eigenlijk nog niet op het hoogste punt. Het topkruis staat op de oosttop terwijl de Wildhorn bestaat uit twee toppen waarvan de westelijke top een 2 meter hoger is dan de oostelijke. Op de oostelijke top was het ook luchtig met niet veel plaats. Ik vervolgde mijn weg over de smalle besneeuwde kam naar de westelijke top die langgerekter en minder klein is als de oosttop. Hier genoot ik voor meer dan een half uur van het uitzicht. Een uitzicht waar je wel even voor gaat zitten. 76 vierduizenders van de 82 die de Alpen rijk zijn kan je in theorie van op de top waarnemen, beginnende bij Mont Blanc (4807m), Monte Rosa (4634m), Dom de Mischabel (4545m), Weisshorn (4507m) en ga zo maar verder. Twee van de ongelukkige vierduizenders die je niet kan zien zijn de Finsteraarhorn, verborgen achter de Jungfrau en de Matterhorn, verborgen achter de Dent Blanche. Ik zag ook onder meer Mont Buet (3096m) en de Haute Cime (3257m), twee bergen waar ik een maand eerder nog op de top stond.

In de tijd dat ik maar zat rond te turen kwamen de twee andere klimmers aan op de oostelijke top. Ik geloof dat ze er maar welgeteld tien seconden zijn gebleven want plots waren ze weer verdwenen. Onbegrijpelijk, daarvoor zou ik geen berg beklimmen. Nadat ik alles deftig aanschouwd had begon ik met de afdaling. Ik volgde dezelfde weg tot aan de plek waar onze vriend daarstraks met zijn vliegtuig landde. Inmiddels was hij al lang weer opgestegen en zoemde ergens tussen de bergen rond. Vanaf hier verkoos ik om nu over de Glacier de Ténéhet af te dalen en niet meer over de kam. Halfweg op de gletsjer kwam ik nog een oude Zwitserse klimmer tegen. Hij was die ochtend vertrokken aan de stuwdam van het Lac de Tseuxier (1777m) en vroeg me hoe het was op de top. Hij vertelde me nog onder meer dat hij een stuk van mijn sporen had gevolgd op de kam. Ik wenste hem nog een prettige dag en daalde verder af. Zo verliet ik noodgedwongen een stuk lager de gletsjer om zo weer een eind over de kam af te dalen. Nog een eind lager gingen de sporen van de oude man en die van mij uit mekaar. Ik besliste om van de kam weg te dalen en zo zijn sporen te volgen. Hij kwam van het Lac de Tseuxier dus wist ik dat hij een stuk onder de Schnidejoch dit hangende dal was ingelopen.

Doorheen een aantrekkelijk dalletje daalde ik dus verder af over zijn sporen tot ik beneden, nog een stuk boven het Lac de Ténéhet (2440m) uitkwam, een 150m onder de Schnidejoch. De sneeuw was op deze hoogte zacht geworden door de brandende zon. Ik had het ook erg warm gekregen zodat ik in mijn thermisch onderhemd en een hemd verder liep. Toch hield ik even halt op een plek waar onder toedoen van de zonnewarmte smeltwater langsheen een rotshelling naar beneden kabbelde. Hier vulde ik mijn thermos weer helemaal vol en dronk een goeie liter van het water rechtstreeks op. Dan draaide ik het dalletje links in dat verder steeg naar de Schnidejoch (2756m).

Niet veel later kwam ik op deze col terug uit. Ik vervolgde meteen mijn weg langs de andere kant van de col. De route liep nu een eind verder al afdalende langsheen de Tungelgletsjer met het mooie zicht op de Wildhorn. Deze route was gemarkeerd met steenmannen. Hier en daar trof ik hier weer veel sneeuw aan, op stukken moet het ongeveer een meter dik hebben gelegen. Beneden aan de eindtong van de gletsjer stak ik na een korte pauze waarbij ik mijn jas weer had aangetrokken, de eindmorene weer over en daalde tot slot nog over de zijmorene weer af naar de Wildhornhütte waar ik omstreeks 15h00 aankwam.

Ik had geen zin om weer een nacht in de hut te overnachten en besloot om maar meteen verder af te dalen naar Poschenried. Daar zal ik dan wel een heel eind na zonsondergang pas gaan aankomen, maar dat kon me niet deren. Onderweg naar de Iffisee kwam ik weer veel stukken ijs tegen. De sandrvlakte onder de Wildhornhütte onder meer was een halve schaatsbaan geworden. Bij de Iffigsee (2065m) verkoos ik om weer te klimmen naar de Iffighore (2378m), een bescheiden uitzichtsbergje met weer een goed zicht op de Wildhorn. Van op deze top daalde ik tot slot nog verder af naar Poschenried terwijl de zon onder de horizon wegzakte wanneer ik nog maar pas de Iffighore verliet. Halfweg verscheen alweer de schitterende bergsterrenhemel met zijn duizendvoud aan sterren in vergelijking met de sterrenhemel in ons met licht vervuilde Belgenlandje. Bij Poschenried (1256m) aangekomen bereidde ik nog een maaltijd, ging weer slapen in de wagen nadat ik gegeten had en vertrekte de volgende ochtend weer huiswaarts nadat ik nog een bezoekje had gebracht aan de Iffigfall tijdens de ochtend.